«Nauczycielu, co dobrego mam czynić, aby otrzymać życie wieczne?» [Mt 19,16b]

Przejdź do liturgii dnia

60. Rozważania różańcowe - ks. prof. Janusz Królikowski - październik 2018

TAJEMNICE RADOSNE

I. Zwiastowanie Najświętszej Maryi Pannie

Odpowiedź Maryi na Boże powołanie oznacza zgodę na wypełnienie się tajemnicy zbawienia, której centrum stanowi Wcielenie Wiecznego Słowa Bożego. Dlatego tajemnica zwiastowania – w niej spotykamy Boga w Maryi – jest nam tak bardzo bliska i zachwyca nas swoim znaczeniem. Zwiastowanie Maryi dotyczy nas w sposób najbardziej osobisty.

II. Nawiedzenie św. Elżbiety

Maryja idzie z pośpiechem do Elżbiety, aby zanieść jej bliskość Boga. Owszem, niesie jej ludzką pomoc, kobiece wsparcie, ale niesie jej przede wszystkim obecność Boga, którą jest przeniknięta i która z Niej promieniuje. To wydarzenie przypomina nam, że Maryja nieustannie zniża się do nas, aby nas obdarować Synem Bożym i swoim, a tym samym zbliżyć nas do zbawienia.

III. Narodzenie Pana Jezusa

Ten, który jest wiecznym Panem i Królem, opuszcza swój tron i zniża się do człowieka. Dokonuje się „przedziwna wymiana” tego, co boskie, i tego, co ludzkie. Nie da się wypowiedzieć tej tajemnicy ludzkimi słowami, ale dobrze uświadomić sobie, że ten „cud cudów” dokonał się dla nas. Syn Boży upokorzył samego siebie, aby nasza pycha, korzeń wszelkiego grzechu, znalazła rację samowyniszczenia otwierającego drogę naszego zbawienia.


IV. Ofiarowanie Pana Jezusa

Syn Boży w ludzkim ciele zostaje ofiarowany Ojcu – zostaje ofiarowany Temu, od którego wyszedł. Tutaj zaczyna się droga Jego powrotu do Ojca, w którą nas włącza i pociąga nas do ojczyzny. Tutaj zyskują sens wszystkie ofiary, które składano Bogu przed Chrystusem – zostają one włączone w tajemnicę zbawienia, aby doznali zbawienia ci, którzy je z ufnością składali.


V. Odnalezienie Pana Jezusa w świątyni

Jezus od początku łączy swoje życie ze świątynią – nie chciał jej opuszczać, nawet za cenę zaniepokojenia Maryi i Józefa. W tym momencie daje się poznać jako nowa Świątynia Boża. Przyszedł On po to, aby stopniowo objawić, że trwanie w Nim jest źródłem należnej czci oddawanej Ojcu, a tym samym jest wypełnieniem jej sensu, czyli osiągniętego zbawienia.


TAJEMNICE ŚWIATŁA

I. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie

Jezus, zstępując w chrzcielne wody Jordanu, nie doznaje oczyszczenia z grzechu, ponieważ go nie miał. ­Jego chrzest jest wyrazem najgłębszej solidarności z grzeszną ludzkością. Potrzebujemy tej zbawczej solidarności, gdyż grzech jest przyczyną naszej samotności, również tej najbardziej tragicznej – spowodowanej brakiem Boga.


II. Cud w Kanie Galilejskiej

Obecność Maryi na weselu w Kanie ma zasadniczy wpływ na objawienie się Jezusa jako Mesjasza. To na Jej prośbę Jezus objawił swoją chwałę, którą rozpoznali Jego uczniowie, a tym samym weszli na drogę wiodącą do zbawienia. Kana Galilejska jest wydarzeniem, które ukazuje podjęte przez Jezusa wstępowanie do Ojca, za którym zaczynają iść konkretni ludzie.


III. Głoszenie królestwa Bożego

Prawdą o człowieku jest to, iż jest on grzeszny. Nie jest to jednak ostateczna prawda, ale wołanie o nawrócenie. Dlatego Jezus zaczyna swoje nauczanie od wezwania do nawrócenia. To jest właściwa i pierwotna prawda o człowieku – jest on istotą, która powinna się nawracać i pod wpływem słowa i łaski Chrystusa rzeczywiście się nawraca, a tym samym potwierdza, że zniżenie się Syna Bożego do ludzi ma sens.


IV. Przemienienie na górze Tabor

Tajemnica przemienienia Jezusa na górze Tabor stanowi manifestację Jego boskości. Jest także jasnym wskazaniem dla nas, że mamy się przemieniać, przyjmując Jego moc. Wszystko, co wydarzyło się w życiu Jezusa, może i powinno mieć przedłużenie w naszym życiu. Owszem, uczestniczymy nieustannie w Jego męce i śmierci, ale są także momenty, w których odkrywamy, że się przemieniamy mocą Jego łaski.


V. Ustanowienie Eucharystii

Bóg zniża się do człowieka w Jezusie Chrystusie. Dlaczego? Bo jest miłością. Ustanowienie Eucharystii jest jednym z najważniejszych momentów w zniżaniu się Boga do człowieka. Jezus-Miłość w Eucharystii staje się darem nieskończonej miłości, oddaje i wydaje siebie.


TAJEMNICE BOLESNE

I. Modlitwa Pana Jezusa w Ogrójcu

W tajemnicach bolesnych zniżanie się Boga w Jezusie Chrystusie do człowieka osiąga swój szczyt. W Ogrójcu Jezus zniżył się w sposób absolutny do tajemnicy ludzkiej wolności. W tym miejscu zdecydował o ostatecznym opowiedzeniu się po stronie Boga, ale i po stronie człowieka. Ogród Oliwny to miejsce, w którym przez posłuszeństwo objawia się Jezusowa wolność, a tym samym zostaje uzdrowiona nasza wolność.


II. Biczowanie Pana Jezusa

Jezus doświadcza bólu, który tak bardzo jest współnaturalny z ludzkim losem. Zszedł w jego głębię, aby dokonać jego przemiany, nie przez zlikwidowanie go, ale przez ukazanie jego sensu. Ból jest „miejscem”, w którym Bóg nie tylko przemawia do człowieka, ale wchodzi w jego los, aby stał się on drogą prowadzącą do Boga. Potrzeba wiary, aby być uczestnikiem zbawienia, które przychodzi przez krzyż.


III. Cierniem ukoronowanie Pana Jezusa

Do bólu fizycznego Jezusa dochodzi ból moralny, spowodowany wyszydzeniem, bo taką wymowę – oprócz zadawania „własnego” bólu – ma cierniowa korona. Ból fizyczny nie jest jedynym, który dotyka człowieka – ból duchowy jest tak samo, a może nawet bardziej dotkliwy. Trzeba było, aby Jezus zstąpił także w głębię tego bólu, aby uczynić go drogą zbawienia.


IV. Dźwiganie krzyża

Po Ogrójcu i po wyszydzeniu Jezus postępuje dalej. Idzie do końca. Zniża się aż do granic ludzkiego bólu, który przewyższa ból całej ludzkości. Dźwiganie krzyża na poranionych ramionach, znaczone upadkami i samotnością, jest mozolnym zbawieniem, które napełnia nas ufnością w naszym bólu.


V. Śmierć Pana Jezusa na krzyżu

Tysiąclecia zmagania się ze śmiercią za pomocą ludzkich środków okazują się porażką. Niczego nie zmieniły w ludzkim losie. Jest tylko jedna śmierć, śmierć Jezusa, która jest „śmiercią śmierci”. Jezus ­zniżył się aż do śmierci, aż do granicy ludzkiego losu i ludzkich ­pytań.


TAJEMNICE CHWALEBNE

I. Zmartwychwstanie Pana Jezusa

Nie ma lepszej syntezy życia Jezusa niż proste stwierdzenie, że On rzeczywiście zmartwychwstał. Stwierdzenie to, wskazując na cud i tajemnicę zwieńczającą życie Jezusa, stanowi kluczowy moment Jego powrotu do Ojca. Wprawdzie niewiele możemy powiedzieć o istocie tego wydarzenia, ale dla nas najważniejsze jest to, że czyni nas jego uczestnikami.


II. Wniebowstąpienie Pana Jezusa

Wniebowstąpienie Jezusa stawia wiele pytań. Czym ono jest? Liturgia Kościoła podpowiada nam, że Jezus wstępujący do nieba wyniósł do niebieskiej chwały cząstkę człowieczeństwa, a więc cząstkę każdego z nas. Dzięki temu każdy z nas otrzymał szansę na niebo.


III. Zesłanie Ducha Świętego

Duch Święty napełnia ziemię i serce każdego wierzącego. Z tego daru wypływa pełnia życia chrześcijańskiego, pełnia misji chrześcijańskiej i pełnia ostatecznej chwały – człowiek przez swoje życie wiary wstępuje do Boga, aby mieć udział w pełni zasług Chrystusa. Nie pozostaje nam nic innego, jak wołać o dar Ducha za pośrednictwem Jezusa Chrystusa, aby osiągnąć pełnię życia.


IV. Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

Maryja w tajemnicy wniebowzięcia ukazuje nam, że zapowiedź Chrystusa, iż wszyscy będziemy mieć udział nie tylko w Jego życiu, ale także w Jego wywyższeniu, jest faktem. To ludzka wielkanoc, która wyrasta z prawdy o wielkanocy Chrystusa. W Maryi wniebowziętej splata się los wcielonego Syna Bożego i los człowieka pielgrzymującego w wierze.


V. Ukoronowanie Matki Bożej

Wniebowzięcie Maryi zyskało zwieńczenie w ukoronowaniu, czyli w obdarowaniu Jej ostatecznym udziałem w chwale Chrystusa zmartwychwstałego. W wierze także każdy z nas uczestniczy w wywyższeniu Chrystusa w chwale. Naszym przeznaczeniem jest królowanie z Chrystusem. Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny jest zapowiedzią naszego ukoronowania, które Chrystus wielkodusznie zapowiada.