«Nauczycielu, co dobrego mam czynić, aby otrzymać życie wieczne?» [Mt 19,16b]

Przejdź do liturgii dnia

62. Rozważania różańcowe - s. Bogumiła Kaczorek CSL - grudzień 2018

 TAJEMNICE RADOSNE

  I. Zwiastowanie Najświętszej Maryi Pannie

  „A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” (J 1, 14).

Gdy się Słowo Boże spotka
z wiary naszej kroplą żywą,
wówczas i w nas cud Wcielenia
stanie się możliwy.

  II. Nawiedzenie św. Elżbiety

  „Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry (…). Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie (…). Wtedy rzekła Maryja: «Wielbi dusza moja Pana»” (Łk 1, 39. 41. 46).

Śpieszmy się dziś kochać ludzi,
bo czas coraz szybciej mija.
Idźmy służyć im z radością
i wielbić Pana z Maryją.

  III. Narodzenie Pana Jezusa

  „A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś zgoła najlichsze spośród głównych miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasterzem ludu mego, Izraela” (Mt 2, 6).

Pasterz – Chlebem Trzykroć Świętym
złożonym na sianie w żłobie,
by nakarmić wszystkich niebem,
by w tobie i we mnie zamieszkać.

  IV. Ofiarowanie Pana Jezusa

  „Moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, (…) światło na oświecenie pogan” (Łk 2, 30. 32).

By być światłem – płomień ognia
musi karmić się spalaniem.
By być świętym – to być trzeba
współofiarowaniem z Panem.

  V. Odnalezienie Pana Jezusa w świątyni

  „Synu, czemuś nam to uczynił? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie” (Łk 2, 48).

Szukać Boga choćby w bólu –
szukać zawsze… bez wytchnienia…
aby poznać, co to znaczy
znalezienia smak prawdziwy.

    TAJEMNICE ŚWIATŁA

  I. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie

  „W chwili gdy wychodził z wody, ujrzał rozwierające się niebo i Ducha jak gołębicę zstępującego na Niego. A z nieba odezwał się głos: «Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie»” (Mk 1, 10-11).

Gdy w chrzcie świętym rosa łaski
pokryła mą duszę i ciało –
napełnił mnie Duch Jezusa
i dzieckiem Boga uczynił.

  II. Cud w Kanie Galilejskiej

  „Matka Jego powiedziała do sług: «Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie». (…) Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie” (J 2, 5. 11).

Matko cudownej przemiany,
Ty nam wskazujesz wciąż Syna,
by i w nas, tak jak w Kanie,
godzina cudu wybiła.

  III. Głoszenie królestwa Bożego

  „Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie” (Mt 4, 17). „Królestwo Boże pośród was jest” (Łk 17, 21).

Nawróć nas, Panie, prosimy,
pociągnij nas swoją łaską –
spraw, by się w nas rozkrzewiło
królestwa Twego ziarno.

  IV. Przemienienie na górze Tabor

  „Gdy [Jezus] się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił, a Jego odzienie stało się lśniąco białe” (Łk 9, 29).

Nie umiem się modlić, Panie,
tak jak Ty obcować z chwałą,
lecz pomóż się modlić jak dziecko,
które nic nie może samo.

  V. Ustanowienie Eucharystii

  „Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie” (J 6, 53).

Cud miłości Twej bez granic
w Chlebie i Winie nam dałeś,
byśmy w Ciebie przemienieni
pełnię życia mogli znaleźć.

    TAJEMNICE BOLESNE

  I. Modlitwa Pana Jezusa w Ogrójcu

  „Spodobało się Panu zmiażdżyć Go cierpieniem. Jeśli On wyda swe życie na ofiarę za grzechy, ujrzy potomstwo (…), a wola Pańska spełni się przez Niego” (Iz 53, 10).

Uczyń, Panie, mnie gotowym
na każde wezwanie Twoje.
Niech się stanie wola Boża,
nie moje upodobanie.

  II. Biczowanie Pana Jezusa

  „Podałem grzbiet mój bijącym” (Iz 50, 6). „Spadła Nań chłosta zbawienna dla nas” (Iz 53, 5). Nie chcę, Panie, Cię biczować
w moich braciach rózgą słowa.
Spraw, abym mówił z miłością,
by słowa balsamem były.

  III. Cierniem ukoronowanie Pana Jezusa

  „Żołnierze, uplótłszy koronę z cierni, włożyli Mu ją na głowę” (J 19, 2). A On nie zasłonił swojej twarzy przed zniewagami i opluciem (por. Iz 50, 6).

Twoja głowa, Jezu, w cierniach –
cała pobita, opluta…
Za moją próżność i pychę,
za moją wyniosłość ducha.

  IV. Dźwiganie krzyża

  „Wszyscyśmy pobłądzili jak owce, (…) a Pan zwalił na Niego winy nas wszystkich. (…) Nawet nie otworzył ust swoich. Jak baranek na rzeź prowadzony” (Iz 53, 4. 7).

Krzyż ogromny w poranione
ramiona Twoje się wżyna…
Wziąłeś go, Jezu, na siebie,
choć ja winienem go dźwigać.

  V. Śmierć Pana Jezusa na krzyżu

  „On to, istniejąc w postaci Bożej, (…) uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej” (Flp 2, 6. 8).

Daj mi zapatrzyć się w Ciebie,
Sługo Pański uniżony.
Pomóż mi umierać sobie –
nie szukać chwały, wygody…

    TAJEMNICE CHWALEBNE

  I. Zmartwychwstanie Pana Jezusa

  „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie” (J 11, 25).

Kiedy po bezdennej nocy
Słońce słońc o świcie wstało,
rozjaśniło wiarę… życie…
w sercach wiosnę obudziło.

  II. Wniebowstąpienie Pana Jezusa

  „W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce” (J 14, 2).

Z Tobą, Panie, chcę budować
tu i teraz „dom na skale”,
byś mógł potem go uczynić
mym mieszkaniem z Tobą w niebie.

  III. Zesłanie Ducha Świętego

  „Wiatr wieje tam, gdzie chce, i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd podąża. Tak jest z każdym, który narodził się z Ducha” (J 3, 8).

Duchu Boży, bądź mi Tchnieniem,
bądź mi Wichrem, Żarem, Mocą!
Porwij mnie i nieś jak pyłek,
bym w ramionach Ojca spoczął.

  IV. Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

  „Gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, (…) zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem” (J 14, 3).

Gdy Twój Syn, Maryjo Panno,
zabrał Cię do swojej chwały –
całe niebo, ziemia, wszechświat
stały się symfonią w Tobie.

  V. Ukoronowanie Matki Bożej

  „Nie zapala się (…) światła i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu” (Mt 5, 15).

Tyś, Maryjo, cała w słońcu
i z gwiazd jasnych Twa korona.
Władasz w niebie i na ziemi –
Bogiem jaśniejąca Pani.