Prawdę Bożą przemienili oni w kłamstwo i stworzeniu oddawali cześć, [...] zamiast służyć Stwórcy [Rz 1,25a]

Przejdź do liturgii dnia

63. Rozważania różańcowe - św. Josemarii Escrivá de Balaguer - styczeń 2019

TAJEMNICE RADOSNE 

I. Zwiastowanie Najświętszej Maryi Pannie

Maryja jest pogrążona w modlitwie. Oto Archanioł przychodzi i przynosi posłanie. „Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?”. Słowa wypowiedziane przez naszą Matkę przywodzą mi na myśl rozliczne nieczyste uczynki ludzi… również i moje. Jakże nienawidzę teraz tych nędznych słabości ziemskich! „Niech mi się stanie według twego słowa”. Niczym w odpowiedzi na to zawołanie Dziewicy, Słowo staje się Ciałem.

II. Nawiedzenie św. Elżbiety

Elżbieta z wdzięcznością oddaje cześć Matce swego Odkupiciela: „Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?”. Pokora Maryi wyraża się w Magnificat… I ty, i ja, którzy jesteśmy, którzy byliśmy pyszni, przyrzekamy być pokornymi.

III. Narodzenie Pana Jezusa

W Betlejem przychodzi na świat nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus! Rodzi się w stajni, a Matka Jego owija Go w pieluszki i kładzie w żłobie. Zimno. Ubogo. Biorę Dzieciątko na ręce i godzinami powtarzam Mu słowa pełne słodyczy i tkliwości! Nazywam Go Królem, Miłością, moim Bogiem!

IV. Ofiarowanie Pana Jezusa

Gdy przychodzi czas oczyszczenia Maryi według Prawa Mojżeszowego, należy przynieść Dzieciątko do Jerozolimy, aby zostało przedstawione Panu. Ona – Niepokalana! – podporządkowuje się Prawu, jak gdyby rzeczywiście była osobą skalaną. Czyż przykład ten nie stanowi pouczenia, że należy wypełniać święte Prawo Boże, nie bacząc na własną ofiarę? Potrzebujemy oczyszczenia! Zadośćuczynienia, a bardziej – Miłości, która niczym rozpalone żelazo zdoła wypalić wszelki brud dusz naszych i będzie jak żar, wzniecający Boży płomień w nędznej czeluści naszych serc.

V. Odnalezienie Pana Jezusa w świątyni

Maryjo, gdzie Jezus?… Maryja płacze. Józef usiłuje powstrzymywać łzy, lecz on również płacze… Wypłakuję moje oczy, aby przeprosić za te wszystkie razy, kiedy traciłem Go z mojej winy i nie płakałem. Jezu, obym Cię już nigdy nie utracił.

TAJEMNICE ŚWIATŁA

I. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie

„Gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. (…) A oto głos z nieba mówił: «Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie»” (Mt 3, 16-17). Przyprowadzając cię do Kościoła, Pan wyrył w twej duszy niezniszczalną pieczęć na chrzcie świętym: Jesteś dzieckiem Bożym – nie zapominaj o tym.

II. Cud w Kanie Galilejskiej

„Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie” (J 2, 11). Maryja – Mistrzyni modlitwy. – Patrz, jak prosi swego Syna w Kanie Galilejskiej. Jak nalega, nie zrażając się, wytrwale. – I wreszcie, osiąga swoje. – Ucz się.

III. Głoszenie królestwa Bożego

„Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: «Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże; nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię»” (Mk 1, 14-15). Pan nie zadowala się częścią: chce wszystkiego. A zbliżenie się nieco bardziej do Niego oznacza gotowość do kolejnego nawrócenia, do kolejnej poprawy.

IV. Przemienienie na górze Tabor

„Wziął z sobą Piotra, Jana i Jakuba i wyszedł na górę, aby się modlić. Gdy się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił, a Jego odzienie stało się lśniąco białe” (Łk 9, 28-29). Uczmy się od Jezusa. W swoim życiu na ziemi nie chciał On nawet chwały, która Mu się należała. W ten sposób chrześcijanin wie, że wszelka chwała jest dla Boga.

V. Ustanowienie Eucharystii

„Wtedy rzekł do nich: «Gorąco pragnąłem spożyć Paschę z wami, zanim będę cierpiał (…)». Następnie wziął chleb, odmówiwszy dziękczynienie, połamał go i podał, mówiąc: «To jest Ciało moje, które za was będzie wydane; to czyńcie na moją pamiątkę!»” (Łk 22, 15. 19). To, czego my nie możemy, może Pan. Jezus Chrystus, doskonały Bóg i doskonały człowiek, nie pozostawia symbolu, lecz rzeczywistość: zostaje On sam.

TAJEMNICE BOLESNE

I. Modlitwa Pana Jezusa w Ogrójcu

Jezus, samotny i zasmucony, cierpi, a krople Jego krwawego potu zraszają ziemię. Klęcząc na twardej ziemi, trwa w modlitwie. Przygniata Go ciężar ludzkich grzechów. „Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode Mnie ten kielich! Jednak nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie!”.

II. Biczowanie Pana Jezusa

Piłat uwalnia Barabasza, a Jezusa każe ubiczować. Rozlegają się uderzenia bicza spadającego na Jego nieskalane ciało, które cierpi za nasze grzeszne ciała. Więcej razów. Jeszcze więcej… Ludzkie okrucieństwo dochodzi do zenitu. W końcu wyczerpani oprawcy odwiązują Jezusa. Ciało Chrystusa skurczone z bólu pada bezwładnie na ziemię, na wpół żywe. Spójrz na Niego… Czy po tym wszystkim będziesz jeszcze wzbraniał się przed pokutą?

III. Cierniem ukoronowanie Pana Jezusa

Król nasz chciał cierpieć jak najwięcej i pragnieniu temu staje się zadość! Cierniem ukoronowany i odziany w purpurowy płaszcz, Jezus staje przed tłumem: „Oto Człowiek”. Ujrzawszy Go, arcykapłani i słudzy znowu wołają: „Ukrzyżuj Go, ukrzyżuj Go”. Ty i ja… czyż na nowo nie ukoronowaliśmy Go cierniem, czy nie biliśmy Go, nie pluliśmy na Niego? Już nigdy więcej.

IV. Dźwiganie krzyża

Popatrz, z jaką lubością obejmuje On Krzyż. Ucz się od Niego. To dla ciebie Jezus niesie ten Krzyż; i ty ponieś go dla Jezusa. Ale nie wlecz krzyża po ziemi. Nieś go rzetelnie na swoich ramionach. Nie nieś swego krzyża z rezygnacją. Pokochaj swój krzyż. Wtedy też na pewno spotkasz, tak jak Jezus, na swej drodze Maryję.

V. Śmierć Pana Jezusa na krzyżu

Tron chwały jest już gotowy dla Jezusa Nazareńskiego. Cierpiąc, wyciąga ramiona w geście Wiekuistego Kapłana. Wcześniej dali Mu pić wino zaprawione goryczą. Skosztował, ale nie chciał pić. Teraz odczuwa pragnienie… Pragnie miłości, dusz. Wykonało się. Popatrz, wszystko to wycierpiał Jezus za ciebie i za mnie. Czy teraz potrafisz powstrzymać się od płaczu?

TAJEMNICE CHWALEBNE

I. Zmartwychwstanie Pana Jezusa

Jezus zmartwychwstał! Nie ma Go już w grobie. Życie odniosło zwycięstwo nad śmiercią. Obyśmy nigdy nie umarli przez grzech; oby nasze duchowe zmartwychwstanie trwało na wieki.

II. Wniebowstąpienie Pana Jezusa

Jezus odszedł do swego Ojca. Jest rzeczą słuszną, aby Najświętszemu Człowieczeństwu Chrystusa oddawały cześć, hołd i uwielbienie chóry Aniołów i orszak wszystkich świętych w niebie.

III. Zesłanie Ducha Świętego

Uczniowie znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu, kiedy nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru. Ukazały się im języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. Piotr w otoczeniu jedenastu Apostołów przemówił donośnym głosem. Mówi nam o Jezusie Chrystusie, o Duchu Świętym i Bogu Ojcu. O dziwo, nie kamienują go ani nie wtrącają do więzienia, a spośród tych, którzy go słuchają, trzy tysiące nawraca się i przyjmuje chrzest.

IV. Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

Matka Boża zasnęła. Wokół Jej łoża zgromadziło się dwunastu Apostołów. Miejsce Judasza zajmuje Maciej. Jezus pragnie mieć swoją Matkę z ciałem i duszą w niebie. Trójca Przenajświętsza przyjmuje i oddaje cześć Tej, która jest Córką, Matką i Oblubienicą Boga… I tak wielki jest majestat Maryi, że Aniołowie wołają ze zdumieniem: „Kimże Ona jest?”.

V. Ukoronowanie Matki Bożej

Cała jesteś piękna i bez skazy, jak zamknięty ogród i zapieczętowane źródło. Pójdź, będziesz ukoronowana. Maryja, Dziewica bez zmazy, starła upadek Ewy i zgniotła głowę piekielnego węża. Córka Boga, Matka Boga, Oblubienica Boga. Ojciec, Syn i Duch Święty koronują Ją jako prawowitą władczynię Wszechświata. Aniołowie składają Jej cześć jako Jej poddani… i patriarchowie, i prorocy, i Apostołowie, i męczennicy, i wyznawcy, i dziewice, i wszyscy święci… i wszyscy grzesznicy, i ty, i ja.