«Nauczycielu, co dobrego mam czynić, aby otrzymać życie wieczne?» [Mt 19,16b]

Przejdź do liturgii dnia

65. Rozważania różańcowe - ks. Zbigniew Kapłański - marzec 2019

Duch Święty wybrał Maryję już w dniu Jej poczęcia, by nieskażona skutkami grzechu pierworodnego stanęła na straży Kościoła – rodząc jego Założyciela. Rozważając zapisane w Ewangelii i Tradycji tajemnice, które zostały utrwalone w Różańcu, widzimy ludzi uczących nas szlachetnych postaw. Postawy te są dziś obecne w Kościele. Dla tych postaw możemy kochać Kościół.

TAJEMNICE RADOSNE

I. Zwiastowanie Najświętszej Maryi Pannie

Od zgody Maryi zaczęło się zbawienie. Pan Bóg „potrzebuje” zgody człowieka, aby móc nas zbawić. Jak piękna jest najwspanialsza modlitwa, której uczy nas Maryja: „Chcę, o Panie, stać się Twoim narzędziem”. Warto wracać do tego pragnienia, warto wiele w życiu poświęcić, by być gotowym na szczere wypowiedzenie takiej modlitwy.

II. Nawiedzenie św. Elżbiety

Św. Jan Chrzciciel to ostatni prorok Starego Przymierza i pierwszy męczennik Kościoła. To nie jego zasługa, że jeszcze w łonie matki rozpoznał Zbawiciela pod sercem Maryi. Jednak już on sam, z własnej woli, wybrał życie, które zaprowadziło go nad Jordan, gdzie wzywał do nawrócenia. Wybrał taki styl życia, dzięki któremu mógł w sobie wykształcić Bożą  spostrzegawczość i odwagę. Także od nas zależy wybór naszego stylu życia.

III. Narodzenie Pana Jezusa

Tam jest świętość, gdzie jest Zbawca. Przez samą swą obecność Chrystus uświęca każde miejsce, w którym się znalazł. Także to, które my po ludzku uznajemy za niegodne. Kościół jednak próbuje dotrzeć, gdzie tylko się da, by naśladować swojego Założyciela. A On chce uświęcić ludzką duszę, duszę słabą i skażoną grzechem. Kochamy Jezusa, którego Kościół niesie wszędzie tam, gdzie panuje bieda. A gdzie przyjęto Jezusa – tam rodzi się świętość.

IV. Ofiarowanie Pana Jezusa

Gdy człowiek pamięta, że wszystko, co otrzymał, pochodzi od Boga, gdy chce swą służbą Mu dziękować, gdy ofiaruje Mu swój czas i talenty, to zawsze promieniuje dobrocią. Kościół jest światłem w mroku dzięki tym wszystkim, którzy żyją ofiarnie.

V. Odnalezienie Pana Jezusa w świątyni

Wielu mędrców szukało sensu życia w roztrząsaniu zagadek świata, w analizowaniu ludzkich zachowań, w rozmaitych medytacjach. Jednak niezawodnym sposobem na odnalezienie wszelkich wartości jest pójście tam, gdzie naucza Jezus.

TAJEMNICE ŚWIATŁA

I. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie

Pan Jezus uświęcił służbę Jana Chrzciciela, który wzywał do przygotowania miejsca dla Boga. I chociaż nie wszyscy wprowadzili nauczanie św. Jana w życie, to jednak jego wołanie słychać przez wieki. Wołanie o życie godziwe i pełne szacunku dla innych. Wołanie podjęte przez Kościół. To głos, do którego zawsze można wrócić.

II. Cud w Kanie Galilejskiej

Pan Bóg, wysyłając swego Syna na ziemię w ludzkiej postaci, uświęcił człowiecze ciało, które stworzył przed wiekami. Kościół, obecny w ważnych chwilach życia ludzkiego, uczy miłości do wszystkich działań, które człowiek podejmuje zgodnie z wolą Bożą.

III. Głoszenie królestwa Bożego

Tak wiele mówi Chrystus na kartach Ewangelii. Kościół podejmuje to nauczanie, szukając wyjaśnień językowych, tłumacząc zwyczaje ówczesnej kultury. Robi to, byśmy pojęli, że na każde pytanie możemy znaleźć odpowiedź Pana Boga. Z każdej trudności On pomaga nam znaleźć dobre wyjście. Dzięki temu codziennie możemy się zbliżać do obiecanego królestwa Bożego.

IV. Przemienienie na górze Tabor

Dzięki ewangelistom znamy chwile objawienia chwały Bożej. Wiemy też, przed czym nas chce Pan Bóg przestrzec, ukazując jakże ludzkie pragnienie wypowiedziane przez św. Piotra: aby zostać w tym miejscu i czasie, aby już nie wracać do świata. Modlitwa, każde spotkanie z Panem Bogiem, ma dawać siłę do mierzenia się z własnymi słabościami. Pełne zjednoczenie ze Stwórcą i Zbawicielem może nastąpić dopiero po opuszczeniu tego świata.

V. Ustanowienie Eucharystii

Jednym z głównych zadań Kościoła jest sprawowanie sakramentów świętych: tych, które wprowadzają w tajemnice i tych, które leczą, wzmacniają i uzdalniają do życia we wspólnocie rodziny albo do posługi kapłaństwa służebnego. Przyjmując Komunię świętą, jesteśmy wdzięczni za Kościół, który nam jej udziela. Dziękujemy Kościołowi za każdy z sakramentów, który pomaga nam żyć w łączności z Panem Bogiem.

TAJEMNICE BOLESNE

I. Modlitwa Pana Jezusa w Ogrójcu

Miłość i cierpienie są nierozłączne. Wytrwać w cierpieniu potrafi tylko Miłość najwyższej próby, zrodzona w Bogu. Cierpienie zaś pochodzi od wrogów zbawienia. W Ogrójcu Pan Jezus wyprosił nam siłę do trwania w wierności mimo bólu przeżywanego w pojedynczych doświadczeniach życia. Wspólnota Kościoła nieustannie trwa na modlitwie, byśmy byli otoczeni Bożą łaską, nawet gdy my o Bożej pomocy zapomnieliśmy lub gdy dręczy nas pokusa utraty ufności.

II. Biczowanie Pana Jezusa

Dzięki temu, że tworzymy Mistyczne Ciało Chrystusa, możemy korzystać ze wszystkich zasług osób cierpiących. Św. Jan Paweł II nigdy nie zapominał, by prosić o modlitwę chorych w szpitalach. Ta modlitwa wspierała jego pielgrzymowanie. Dzięki temu, że należymy do wspólnoty Kościoła, nasze cierpienie też się nie marnuje, o ile tylko zjednoczymy się z cierpiącym Chrystusem.

III. Cierniem ukoronowanie Pana Jezusa

Jakże wielu świętych cierpiało od przyjaciół. Było to cierpienie zadane przez ludzi Kościoła, ale podjęte za Kościół. W szeregu tych świętych widzimy i św. Jana od Krzyża, i św. ojca Pio, i każdego świętego wzywającego do oczyszczenia, do nawrócenia. Doświadczając niezrozumienia, konfrontujemy wszystko ze spowiednikiem, z wolą Bożą i otrzymujemy łaskę płynącą ze zbawczej męki Chrystusa.

IV. Dźwiganie krzyża

Na drodze krzyżowej pojawiało się wielu ludzi: byli tam ci, którzy chcieli okazać miłość Panu Jezusowi, byli też ci, którzy pragnęli wyszydzić Rabbiego z Nazaretu, a także ci, którzy musieli tam być, bo im kazano. Maryja i św. Jan przeżyli pod krzyżem swoje bezkrwawe męczeństwo, setnik się nawrócił, innych poszczególne wydarzenia co najmniej zmusiły do zastanowienia. Każda z tych postaci może nas skłaniać do zadumy, a ta niech będzie zachętą do czynienia dobra lub przestrogą przed złem.

V. Śmierć Pana Jezusa na krzyżu

To tam „wykonało się”, tam Szatan został pokonany, tam otworzyło się niebo, by przyjąć Sprawiedliwego, tam wreszcie ujawniły się znaki Bożego miłosierdzia. Proszę, o Panie, pomóż mi zawsze pamiętać, że każde rozgrzeszenie jest udzielane mocą płynącą z Twojej Męki, że z każdej spowiedzi świętej może wypływać pełniejsza i czystsza miłość do każdego człowieka. Bo Ty umarłeś za wszystkich.

TAJEMNICE CHWALEBNE

I. Zmartwychwstanie Pana Jezusa

Zmartwychwstanie jest tajemnicą. Pan Bóg „zadbał” o to, by odbyło się bez świadków, by nie zostawić żadnych pewnych dowodów. Aby uwierzyć w zmartwychwstanie, potrzebujemy specjalnej łaski. Tę łaskę na pewno otrzymamy, jeśli będziemy o nią prosić. A warto ją przyjąć, bo ona nadaje sens życiu i motywuje do starań.

II. Wniebowstąpienie Pana Jezusa

Pan Jezus wrócił do siebie i my wrócimy do naszych początków. „Ty utkałeś mnie w łonie mej matki. (...) I dobrze znasz moją duszę, nie tajna Ci moja istota, kiedy w ukryciu powstawałem, utkany w głębi ziemi” (Ps 139, 13-15). Prośmy o takie życie, które doprowadzi nas do naszej wspólnej Ojczyzny w niebie.

III. Zesłanie Ducha Świętego

Dar z nieba przysłany od Ojca i Syna bardzo pomaga, umożliwia wręcz spojrzenie na świat „po Bożemu”. Zamiast tłumu widzimy Kościół, widzimy ludzi pełnych niedoskonałości, ale przepełnionych tęsknotą za niebem. Duch Święty, umacniając jedność Kościoła, uzdalnia nas do korzystania z mądrości doświadczonych, niesienia pomocy zagubionym. Duch Święty sprawia, że słowa konsekracji dokonują prawdziwej przemiany chleba w Ciało Chrystusa, mimo że kapłan jest „z ludzi wzięty”. Przyjmując dary Ducha Świętego, możemy żyć we wspólnocie Kościoła.

IV. Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

Tam, w królestwie Syna, jest miejsce dla Matki, która całe życie poświęciła służbie Kościołowi. Ona modli się za Kościół, by każdy z nas tam, do Bożego królestwa, trafił nieomylnie. Jest sposób na to, by prosto i szybko znaleźć się w ramionach Maryi. Tym sposobem jest zwyczajne życie, zaplanowane przez Boga.

V. Ukoronowanie Matki Bożej

Królowa świętych i aniołów, Królowa tych, którzy zawsze wybierają Boga, a unikają wszystkiego, co od Niego oddala, którzy ćwiczą się codziennie w budowaniu dobra i piękna.